Życie wspólnotowe

Życie wspólnotowe

NASZĄ OSOBISTĄ  DROGĘ DO ŚWIĘTOŚCI REALIZUJEMY ZGODNIE ZE STANEM ŻYCIA, OSOBISTYM POWOŁANIEM I DUCHOWOŚCIĄ WSPÓLNOTY

„Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest wasz Ojciec niebieski.” /Mt 5,48/
Ojciec Święty Jan Paweł II wyjaśnia, że takiego ideału doskonałości oraz ewangelicznego radykalizmu „nie należy mylnie pojmować jako swego rodzaju wizji życia nadzwyczajnego, dostępnego jedynie wybranym «geniuszom» świętości. Drogi świętości są wielorakie i dostosowane do każdego powołania.” /Novo Millenio Ineunte 31/

MODLITWA INDYWIDUALNA

Codzienne, osobiste spotkanie z Jezusem może mieć różną formę – musi jednakże stanowić próbę nawiązania z Nim żywej, osobowej relacji. To właśnie modlitwa „przypomina nam nieustannie o pierwszeństwie Chrystusa i – przez odniesienie do Niego – o pierwszeństwie życia wewnętrznego i świętości.” /Novo Millenio Ineunte 38/
Prosimy Maryję, by pomogła nam w spotkaniu z Jezusem i w kontemplowaniu Go, gdyż to Ona jest „niedoścignionym wzorem kontemplacji Chrystusa. Oblicze Syna należy do Niej ze szczególnego tytułu. To w Jej łonie ukształtowało się, biorąc od Niej również ludzkie podobieństwo, które wskazuje na jeszcze większą z pewnością bliskość duchową. Nikt nie oddawał się równie pilnie kontemplowaniu Chrystusowego oblicza, jak Maryja. Oczy Jej Serca skupiły się w jakiś sposób na Nim już w chwili Zwiastowania, gdy Go poczęła za sprawą Ducha Świętego; w następnych miesiącach zaczęła odczuwać Jego obecność i domyślać się Jego rysów. (…) Odtąd Jej spojrzenie, zawsze pełne adorującego zadziwienia, już nigdy się od Niego nie odwróci.” /Rosarium Virginis Mariae 10/

UDZIAŁ W EUCHARYSTII

Staramy się codziennie uczestniczyć w Eucharystii, gdyż „Kościół otrzymał Eucharystię od Chrystusa, swojego Pana, nie jako jeden z wielu cennych darów, ale jako dar największy, ponieważ jest to dar z samego siebie, z własnej osoby w jej świętym człowieczeństwie, jak też dar Jego dzieła zbawienia.” /Ecclesia de Eucharistia 11/
Uczestnicząc w pełni we Mszy św. z wdzięcznością za ten wielki DAR, otwieramy się także na działanie Ducha Świętego, gdyż w „Komunii św., gdy przyjmujemy Ciało i Krew Chrystusa, przekazuje On nam także swego Ducha. (…) Przez dar swojego Ciała i swojej Krwi, Chrystus pomnaża w nas dar swojego Ducha, wylanego już w Chrzcie św. i udzielonego jako «pieczęć» w sakramencie Bierzmowania. /Ecclesia de Eucharistia 17/
Wielką radością jest uroczyście celebrowana Eucharystia, która stanowi prawdziwe źródło jedności pomiędzy nami.
„Nie zbuduje się żadnej wspólnoty chrześcijańskiej, jeśli nie jest ona zakorzeniona w celebracji Najświętszej Eucharystii.” /Presbyterorum ordinis, 6/
Ponadto – jak przypomina nam Jan Paweł II – w Eucharystii „Kościół łączy się w pełni z Chrystusem i z Jego ofiarą, utożsamiając się z duchem Maryi. Jest to prawda, którą można zgłębić odczytując ponownie «Magnificat» w perspektywie eucharystycznej. (…) Jeśli Magnificat wyraża duchowość Maryi, nic bardziej niż ta duchowość nie pomoże nam przeżywać tajemnicy eucharystycznej. Eucharystia została nam dana, ażeby całe nasze życie, podobnie jak życie Maryi, było jednym «magnificat»! /Ecclesia de Eucharistia 58/

LEKTURA I MEDYTACJA PISMA ŚWIĘTEGO

Podejmując wezwanie do pierwszeństwa świętości i modlitwy w swoim życiu jesteśmy świadomi, iż nie można go urzeczywistnić inaczej, jak tylko „przez ciągłe powracanie do słuchania słowa Bożego (…) tak, by stawało się ono żywym spotkaniem, zgodnie z wiekową i nadal aktualną tradycją lectio divina, pomagającą odnaleźć w biblijnym tekście żywe słowo, które stawia pytania, wskazuje kierunek, kształtuje życie.” /Novo Millenio Ineunte, 39/
Zachowując żywą więź z Pismem Świętym otwieramy się na działanie Ducha Świętego /por. Novo Millenio Ineunte/, z Którego wszystkie teksty biblijne wzięły początek. Pragniemy korzystać także z zachęty Ojca Świętego Jana Pawła II do nadania modlitwie, także różańcowej, podstaw biblijnych oraz większej głębi poprzez codzienną lekturę i medytację tekstu biblijnego „który, zależnie od okoliczności, może być krótszy albo dłuższy. Inne słowa nie są bowiem nigdy tak skuteczne, jak Słowo natchnione. Należy go słuchać, mając pewność, że jest to Słowo Boga, wypowiedziane na dzisiaj i «dla mnie».” /Rosarium Virginis Mariae, 30/
Wzorem takiego słuchania Jego słów jest Maryja, która „żyje z oczyma zwróconymi na Chrystusa i skarbi sobie każde Jego słowo.” /Rosarium Virginis Mariae, 11/

ROZWAŻANIE TAJEMNIC RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO

Podejmując rozważanie tajemnic Różańca Świętego pragniemy, by był on coraz bardziej pojmowany i przeżywany jako droga kontemplacji, jako sposób modlitwy upodabniający w sposób szczególny do Chrystusa poprzez macierzyńskie oddziaływanie Maryi. /Rosarium Virginis Mariae, 15; 38/ Właśnie w modlitwie różańcowej „odbija się echem modlitwa Maryi, Jej nieustanne Magnificat za dzieło odkupieńcze Wcielenia, rozpoczęte w Jej dziewiczym łonie. Przez różaniec lud chrześcijański niejako wstępuje do szkoły Maryi, dając się wprowadzić w kontemplację piękna oblicza Chrystusa i w doświadczanie głębi Jego miłości.” /Rosarium Virginis Mariae, 1/
Rozważając poprzez różaniec tajemnice życia Jezusa, próbujemy wciąż na nowo szukać w sercu Maryi miłości z jaką Ona je przeżywała oraz zawierzać Jej wszystkie swoje troski, a także tych, których powierza Jej macierzyńskiemu wstawiennictwu. /por. Rosarium Virginis Mariae, 24; 28/
Dzięki tej modlitwie człowiek łatwiej dostrzega cel, do którego każdy został wezwany i powołany „jeśli pozwoli się uzdrowić i przemienić przez Ducha Świętego. Można więc powiedzieć, że każda tajemnica różańca, stając się przedmiotem dobrej medytacji, rzuca światło na misterium człowieka. /Rosarium Virginis Mariae, 25/

MODLITWY LITURGII GODZIN

Liturgia Godzin będąca modlitwą całego Ludu Bożego ma na celu uświęcanie poszczególnych godzin dnia i uwielbienie Boga. W sposób szczególny staramy się być wiernymi modlitwie jutrzni i nieszporów, jako modlitwy porannej i wieczornej, będącej jakby zawiasami Liturgii godzin. Włączając się indywidualnie i wspólnotowo w nieustanną modlitwę Chrystusa i Kościoła wyrażaną także Liturgią godzin, jesteśmy bardziej świadomi, iż ona „najlepiej przygotowuje do owocnego sprawowania Eucharystii i ożywia odpowiednie usposobienie, jak wiarę, nadzieję, miłość, pobożność i ducha ofiary.” /Konstytucja Apostolska wprowadzająca w życie Liturgię godzin, uchwalona dekretem Soboru Watykańskiego II/

ADORACJA NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU

Jedną z uprzywilejowanych form modlitwy jest adoracja Najświętszego Sakramentu podejmowana przez nas w miarę możliwości codziennie.
„Jeżeli chrześcijaństwo ma się wyróżniać w naszych czasach przede wszystkim «sztuką modlitwy», jak nie odczuwać odnowionej potrzeby dłuższego zatrzymania się przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie na duchowej rozmowie, na cichej adoracji w postawie pełnej miłości?” /Ecclesia de Eucharistia 25/
Równocześnie tak często, jak tylko to możliwe, gromadzimy się razem wokół Jezusa Eucharystycznego, którego żywa obecność „winna stanowić jakby biegun przyciągania dla coraz większej liczby dusz w Nim zakochanych, zdolnych przez długi czas słuchać Jego głosu i niemal odczuwać bicie Jego serca.” /Mane nobiscum, Domine, 18/

CZĘSTA MEDYTACJA I ŻYCIE TREŚCIĄ KANTYKU MAGNIFICAT

Staramy się często odmawiać, medytować i żyć treścią kantyku Magnificat. Pomaga nam w tym świadomość, że kantyk ten „przejęty z głębi wiary Maryi przy nawiedzeniu – nie przestaje rozbrzmiewać w sercu Kościoła przez wieki.” /Redemptoris Mater, 35/  Pragniemy włączyć się w uwielbienie Boga słowami hymnu, w którym „wiara Maryi odsłania się na nowo – i na nowo się wyraża. To, co w momencie zwiastowania pozostawało ukryte w głębi „posłuszeństwa wiary”, to teraz niejako wybucha jasnym, ożywczym płomieniem ducha.” /Redemptoris Mater, 36/
Dołączając do modlitwy Maryi, wraz z Nią pragniemy nieustannie wyrażać swą wdzięczność Temu, który «uczynił wielkie rzeczy». Poprzez słowa hymnu Magnificat „przebija osobiste doświadczenie Maryi, ekstaza Jej serca. Jaśnieje w nich promień tajemnicy Boga, chwała niewypowiedzianej Jego świętości, odwieczna miłość, która w dzieje człowieka wkracza jako nieodwracalny dar.” /Redemptoris Mater, 36/
Staramy się, aby treść tegoż hymnu przenikała nasze życie, przez co wciąż na nowo przypominamy sobie „prawdę o Bogu: o Bogu świętym i wszechmocnym, który – od początku – jest źródłem wszelkiego obdarowania.” /Redemptoris Mater, 37/

PODJĘCIE MAŁEJ DROGI DUCHOWEGO DZIECIĘCTWA W MARYI

Podejmując życie duchowością Wspólnoty, chcemy realizować małą drogę duchowego dziecięctwa sprecyzowaną przez św. Teresę od Dzieciątka Jezus – Doktora Kościoła, której „doktryna jest jednocześnie wyznaniem wiary Kościoła, doświadczeniem chrześcijańskiego misterium i drogą świętości.” / Divini amoris scientia, 7/
Tę ewangeliczną małą drogę świętości podejmujemy w Maryi poprzez nieustanne zawierzanie Jej siebie.
Codziennie ponawiany przez nas akt oddania się Maryi jest wyrazem pragnienia, by żyć w Maryi, w całkowitej od Niej zależności na wzór Jezusa, którego wcielenie dokonało się w Jej dziewiczym łonie i którego pierwsze dziewięć miesięcy istnienia było prawdziwie życiem «ukrytym w Maryi».
Zawierzając się macierzyńskiemu pośrednictwu Maryi, pogłębiamy dziecięcą relację z Maryją – Matką, której Jezus w osobie św. Jana powierzył pod krzyżem każde ze swoich dzieci. „Do istoty macierzyństwa należy niepowtarzalny związek osób: matki z dzieckiem oraz dziecka z matką. Również, kiedy ta sama kobieta jest matką wielu dzieci, jej osobisty stosunek do każdego z nich charakteryzuje macierzyństwo w samej jego istocie. Każde też w sposób jedyny i niepowtarzalny jest ogarnięte ową macierzyńską miłością.” /Redemptoris Mater, 45/

MODLITWA UWIELBIENIA ROZUMIANA TAKŻE JAKO STYL ŻYCIA

W życiu wspólnotowym, jak i w codziennym życiu każdego z nas, niezwykle istotne jest przyjęcie «postawy wdzięczności i uwielbienia», która wyraża się także poprzez praktykowaną modlitwę uwielbienia. Ojciec Święty pisze o «wymiarze uwielbienia», z którego „bierze początek każda autentyczna odpowiedź wiary na objawienie Boga w Chrystusie. Chrześcijaństwo jest łaską, jest niezwykłym darem Boga, który nie poprzestał na stworzeniu świata i człowieka, ale zechciał towarzyszyć w drodze swojemu stworzeniu.” /Novo Millenio Ineunte, 4/
Pragnąc, by postawa uwielbienia stała się niejako naszym «stylem życia», zwracamy się  do Ducha Świętego, „który «tchnie» modlitwę w serce człowieka w całej niezmierzonej gamie różnych sytuacji i warunków, raz sprzyjających, raz przeciwnych życiu duchowemu (…). Duch Święty jest darem, który przychodzi do serca ludzkiego wraz z modlitwą (…) i nie tylko sprawia, że się modlimy, ale prowadzi nas wewnętrznie na modlitwie, uzupełniając naszą nieumiejętność modlenia się.” /Dominum et Vivificantem, 65/
Maryja, która śpiewała Magnificat z radością, wdzięcznością i nadzieją, jest Tą, która uczy nas takiej postawy życia, gdyż „któż bardziej niż Maryja mógłby być gwiazdą nadziei dla nas – Ona, która przez swoje «tak» otwarła Bogu samemu drzwi naszego świata; Ona, która stała się żyjącą Arką Przymierza, w której Bóg przyjął ciało, stał się jednym z nas, pośród nas «rozbił swój namiot». /Spe Salvi, 49/
Duch Święty mający nieskończone możliwości formowania i kształtowania prawdziwych chrześcijan, wzbudza w sercach ludzkich modlitwę uwielbienia i sprawia, że będzie ona przenikała całe życie postrzegane jako nieustanne obdarowywanie miłością. Może On także sprawić, że również nasza Wspólnota stanie się w świecie czytelnym i autentycznym znakiem miłości Boga do człowieka.

PERMANENTNA FORMACJA

Nasz udział w życiu i w drodze Wspólnoty wyznaczany jest poprzez określony rytm spotkań formacyjnych, zależny od etapu i sposobu przynależności do niej.
Określony program formacyjny jest realizowany zarówno poprzez udział w katechezach, w modlitwie wspólnotowej, w braterskim dzieleniu się, jak również w rekolekcjach formacyjnych oraz w towarzyszeniu duchowym i przez lekturę proponowanych książek.
Udział w misji Wspólnoty jest udziałem w misji Kościoła i wyraża się podjęciem konkretnych posług zaproponowanych przez odpowiedzialnych.
Uczestnicząc w dziele i misji Wspólnoty, pragniemy czynić to z ewangeliczną radością wpatrując się w Maryję, „która prowadzi nas do zrozumienia, w czym leży sekret radości chrześcijańskiej i przypomina nam, że chrześcijaństwo to przede wszystkim «euhangelion» – dobra nowina, która ma swe centrum, a nawet całą swoją treść w Osobie Chrystusa, Słowa, które stało się Ciałem, jedynego Zbawiciela świata.” /Redemptoris Mater, 37/

BUDOWANIE Z BRAĆMI I SIOSTRAMI ZE WSPÓLNOTY RELACJI OPARTYCH NA MIŁOŚCI I PRZEBACZENIU

Jest to wezwanie do tego, byśmy stawali się dla siebie wzajemnie miejscem i przestrzenią, w której doświadczamy braterskiej miłości i przyjmujemy ją. Równocześnie jest to zaproszenie, by coraz bardziej żyć, jak określa to Ojciec Święty «duchowością komunii», we wzajemnym przebaczaniu sobie nawzajem, w jedności mającej swe źródło w tajemnicy Trójcy Świętej oraz w budowaniu i pielęgnowaniu szczególnych więzów braterstwa, gdyż „jeśli jednak zabraknie w niej miłości (agape), wszystko inne będzie bezużyteczne.” /Novo millenio ineunte, 42/
To także zaproszenie do tego, by szeroko otworzyć swoje serce na potrzeby każdego człowieka tak, by w swym życiu realizować gorącą prośbę Jezusa – „miłujcie się, jak Ja was umiłowałem”.
Owa «duchowość komunii i miłości» „to również zdolność odczuwania więzi z bratem w wierze dzięki głębokiej jedności mistycznego Ciała, a zatem postrzegania go jako «kogoś bliskiego», co pozwala dzielić jego radości i cierpienia, odgadywać jego pragnienia i zaspokajać jego potrzeby, ofiarować mu prawdziwą i głęboką przyjaźń. Duchowość komunii to także zdolność dostrzegania w drugim człowieku przede wszystkim tego, co jest w nim pozytywne, a co należy przyjąć i cenić jako dar Boży: dar nie tylko dla brata, który bezpośrednio go otrzymał, ale także «dar dla mnie». Duchowość komunii to wreszcie umiejętność «czynienia miejsca» bratu, wzajemnego «noszenia brzemion» /por. Ga 6, 2/ i odrzucania pokus egoizmu, które nieustannie nam zagrażają, rodząc rywalizację, bezwzględne dążenie do kariery, nieufność, zazdrość.” /Novo millenio ineunte, 43/
Tę drogę miłości staramy się podejmować tworząc tzw. «fraternie», które dają nam możliwość wymiany doświadczeń, dzielenia się swoimi radościami i bólami oraz ogarniania modlitwą wstawienniczą potrzeb braci i sióstr.

©2018 Magnificat Żory All Rights Reserved. Designed by Megacloudhost

Zaloguj się używając swojego loginu i hasła

Nie pamiętasz hasła ?